आजकाल,
सकाळच कोंबड ओरडत नाही
पण अलार्म ची ट्रिंग ट्रिंग झोपू देत नाही
उठल्यावर सकाळी अंघोळी ची घाई
चिमण्याची किलबिल कोणी एकतही नाही
पटकन आवरून सगळे कामाला जाई
सोबत बसून कोणी जेवणत दूर ,
नास्ता ही करत नाही
दिवसभर विश्रांती न घेता काम करत राही
अरे , तू माणूसच आहेस , मशीन थोडी काही
काम संपवून पटकन घरी जायची घाई
घरी आल्यावर सर्वांसोबत प्रेमानं बोलणं त दूर ,
कोणी कोणाकडे पाहतही नाही
कारण हातातला मोबाइल लक्ष वेधून घेई
रात्री , जेवण करून पटकन झोपायची घाई
कारण, सकाळी अलार्म ची ट्रिंग ट्रिंग झोपू देत नाही
अलार्म ची ट्रिंग ट्रिंग झोपू देत नाही
अरे माणसा, तुला एवढी कशाची घाई ?
आपल्या माणसां सोबत काही आठवणीही बनवत नाही
कोणाला माहीत , उद्या तू जरी असला
तरी ते असतील की नाही ??
म्हणून थोडा वेळ स्वतःला आणि आपल्यांनाही दे
कारण गेलेला क्षण परत येत नाही
खरच परत येत नाही......
शब्दस्नेह – समिक्षा काळणे
